Foto van de week
een mineraaltje met een verhaaltje


hydrocerussiet, Pacha Limani, Laurion, Griekenland
foto en verhaal Jacques Feijen

HYDROCERUSSIET  Pb3(CO3)2(OH)2  (beeldbreedte 2 mm)
Geen dertien in een dozijn. Die omschrijving sprak mij wel aan.

Gisteravond zat ik met enkele vrienden lekker mineralen te breken. In mijn geval een doos uit 2003. Met daarin slakken uit Pacha Limani, Laurion, Griekenland. Niets is mooier dan een zelf gevonden mineraal! Gek dat ik mij altijd precies herinner wanneer ik het gevonden heb. Eigenhandig deze slak opgedoken uit het koude zeewater (16 graden is niet om over naar huis te schrijven).

Een slak die bijna 2500 jaar oud is en nog restanten van het gebruikte houtskool bevat. Industriële archeologie in optima forma.
Een heel mooi mineraal toonde zich :  hydrocerussiet. Je vindt ze niet vaak, en zelden in een zo mooi uitgekristalliseerde vorm.

Hydrocerussiet behoort tot het trigonaal stelsel. Sommige mensen vinden dat het ook wel onder het hexagonaal stelsel mag gerekend worden. Maar het blijft moeilijk voor te stellen, dat een mineraal, wat duidelijk een zestallige-symmetrie-as vertoont, toch tot het trigonaal stelsel behoort. Dat wordt weer bladeren in de Grote Paul Tambuyser : Mineralen Herkennen.
Daarom lijken de kristallen vaak een hexagonale verschijningsvorm te vertonen.  Ook in dit geval.  Mooi vind ik dat de kristallen zich in een afwijkende vorm vertonen. Niet mooi symmetrisch, maar enigszins uitgestrekt. Toch is duidelijk te zien dat de hoeken mooi 120 graden zijn. 
Ik vind slakken zo aantrekkelijk, omdat ze voor mij aan het begin staan van een nieuwe geboortecyclus. En ze tonen zo vaak zuiver geometrische vormen. Vormen die een materialisatie weergeven van de hoogste vorm van abstract denken : wiskunde dus en met name de geometrie.
Maar uiteindelijk blijft er voor ons maar een ding overeind. En dat is genieten, genieten, van al het moois wat Moeder Natuur ons weer voorschotelt.